20 lat marzeń, 7131 kilometrów, 14 godzin w drodze... Ale mimo wszystko marzenia się spełniają. W takich chwilach przychodzi jasna świadomość, że świat nie jest taki duży, jak się wydaje, zwłaszcza gdy ty, mały człowiek z małej Białorusi, znajdujesz się w tym wszechświecie, którym cieszyłeś się przez filmy, który czułeś przez książki, którego melodię słyszałeś przez muzykę.

Oczywiście marzyłam o Kalifornii, ale nie zajmowała ona wszystkich komórek mojego mózgu w procesie szukania miejsca pracy i, co za tym idzie, miasta. Chociaż usłyszeć prawdziwy kalifornijski punk właśnie tam byłoby legendarne. W rezultacie los rzucił mnie do małego miasta na półwyspie Cape Cod, Wellfleet. Prawdę mówiąc, nigdy o nim nie słyszałam, zanim otrzymałam zaproszenie do pracy. Czym jest ten nieznany zakątek? W rzeczywistości Amerykanie są z nim całkiem dobrze zaznajomieni: każdego lata samochodami, których ceny nie wypada wymawiać na głos, zjeżdżają się do tych właśnie wiosek Cape Cod, aby opalić się na jednej z najlepszych plaż w kraju i zjeść świeże owoce morza w restauracjach, w których pracują posiadacze wizy J-1 z całego świata. Lato na półwyspie nabiera swojego szczególnego uroku (nic dziwnego, zimą populacja zmniejsza się o dwieście procent).

Podziwiałabym ten widok każdego dnia.

Pierwsze wrażenie: czy naprawdę jest mylące?

Podchwytliwe pytanie. Czego potrzebują 20-letni studenci w czasie wolnym od nudnych wykładów, a do tego w Ameryce? Moim zdaniem chcą imprez z czerwonymi kubeczkami z filmów i komunikacji, więcej komunikacji. Ale to Wellfleet! To oznacza, że jesteś otoczony uroczymi parami 50+, spokojem ducha, świeżym powietrzem i wspaniałymi widokami na plaże. I o ile czyste morskie powietrze służyło ciału, to dusza, odpocząwszy, domagała się autentycznych imprez, o których wspomnę później. Właśnie tak zderzyliśmy się z tym wyważonym i spokojnym życiem: rano praca, w dzień wybór między spaniem w łóżku a odpoczynkiem na piasku przy oceanie, potem spacer, kolacja i wreszcie sen. A gdzie podziało się to marzenie? Czyżby zostało na Białorusi? Czas płynie i staje się jasne, że rzecz nie tylko w miejscu pobytu, ale także w obecności towarzystwa bliskich duchem osób. Rada: jeśli chcecie spędzać czas jak najbardziej burzliwie, nigdy nie wstydźcie się poznawać ludzi, inaczej ryzykujecie spędzenie całego lata pod kocem. Podsumowanie: cieszenie się naturą i zdobywanie American experience jest o wiele fajniejsze w zgranym towarzystwie.

Czym jest amerykański sen i jak z nim żyć?

„Jeśli chcecie wiedzieć, czym jest amerykański sen, musicie harować na maksymalnej liczbie prac aż do śmierci!” – oto co usłyszeliśmy od pewnego bułgarskiego kolegi, który najwyraźniej planuje spędzić swoje życie właśnie tak. Amerykanie mają na ten temat podzielone zdania: ktoś rzeczywiście tylko pracuje i nigdy nie wyjeżdża poza swoje miasto, a ktoś wypełnia wolny czas najlepszymi momentami. Ale nasze cele mocno różniły się od tych, o których mówił Bułgar, i wcale nie chcieliśmy umierać przy wycieraniu stołów, a zobaczyć życie z różnych stron – jak najbardziej. Każdy weekend planował jakieś wydarzenia, jeśli w nasz idealny scenariusz nie wtrącał się deszcz (a to zdarzało się dość często). W dzień niepodległości, 4 lipca, w jednej z kieszeni najwyraźniej znalazła się królicza łapka i w naszym harmonogramie zobaczyliśmy upragniony dzień wolny. Aby zobaczyć prawdziwe amerykańskie świąteczne fajerwerki, postanowiliśmy pojechać do najbliższego „żywego” miasta, Provincetown. Ten słoneczny letni dzień różnił się od pozostałych tym, że ulice miasta były wypełnione ludźmi w jasnych kostiumach w kolorach flagi narodowej, wszędzie były śpiewy i tańce. W oczekiwaniu na fajerwerki ludzie siedzieli grupkami na nabrzeżu i dzielili się radością z otaczającymi ich osobami, tworząc w ten sposób ciepłą atmosferę prawdziwego święta.

Provincetown to najbardziej dynamiczne i niezwykłe miasto Cape Cod.