I wreszcie nadszedł ten decydujący dzień. Z drżącymi z emocji rękami byłam w wyznaczonym miejscu o wyznaczonej porze.

Cały ten proces w ambasadzie oczywiście nie należy do najprzyjemniejszych: to całe zdenerwowanie, kolejki, odciski palców, rozmowa...

Ale po godzinie stania na mrozie drżałam już nie z emocji, a z zimna.

W końcu nadeszła nasza kolej na wejście do ambasady, a tam w środku znowu ona – kolejka.

Ale najwyraźniej dlatego, że tak bardzo się denerwowałam przez cały czas w kolejce i stałam, powtarzając, co mniej więcej będę musiała odpowiedzieć w tym samym okienku, w którym zdecydują „być albo nie być”, czas minął dość szybko.

I, o światło w tunelu! Kolejka dotarła i do mnie. Wciąż zdenerwowana, starając się naciągnąć uśmiech i zrobić życzliwą minę, podeszłam do okienka, w którym siedział miło wyglądający, schludny mężczyzna.

Zadał mi kilka pytań związanych z moimi studiami, celem podróży i tym, gdzie planuję pracować, przejrzał mój osobisty kwestionariusz, pochylił się z tamtej strony bliżej okienka i z uśmiechem powiedział mi: „otrzymuje pani wizę”.

I „O NIEBA! JADĘ DO Stanów Zjednoczonych Ameryki! Czy to naprawdę dzieje się ze mną i wszystko jest na serio?!” – właśnie takie myśli miałam wtedy w głowie. Wyszłam z ambasady z najszerszym uśmiechem na twarzy i coś bardzo ciepłego wypełniło mnie całą, pojawiło się nieodparte pragnienie, żeby wstać i wrzeszczeć na całe gardło ze szczęścia.

To było naprawdę cudowne!

I oczywiście pierwszą rzeczą, którą zrobiłam, było wybranie drżącymi już ze szczęścia palcami numeru mojej mamy...