Witajcie ponownie. A więc, w końcu chwila wolnego.

Opowieść o Dimie. Dima to przyjaciel mojego znajomego (Ili), który napisał do mnie, gdy byłam już całkowicie zdesperowana. To człowiek, który wyjechał tak jak my wszyscy na Work and Travel USA, ale ożenił się i został w Ameryce.

Dał mi kilka adresów i numerów telefonów, pod które mogłam napisać. Na jeden odpowiedzieli. Tak się cieszyłam. Ale to nie trwało długo. Potem 3-4 razy wysyłał Dimę z moimi, a właściwie z naszymi dokumentami. Ponieważ nie mają strony internetowej, a menedżer z jakiegoś powodu kategorycznie odmawiał kontaktu ze mną. Dokładniej, dzwoniłam, ale on mówił – wszystko przez Dimę. A był już kwiecień, środek miesiąca, do diabła. Po prostu się trzęsłam. Skończyło się to depresją. Robiłam wszystko, co konieczne, ale byłam tak zmęczona, że już w nic nie wierzyłam.

Dima poradził mi też, żebym weszła na stronę miasta, dobrze ją przestudiowała i „spamowała” adresy. Równolegle z tym, że nie wierzyłam i czekałam na odpowiedź, mimo wszystko wysyłałam maile. Około 30 dziennie. Pojawiły się jakieś nieznaczne rezultaty. I około 15-go dostałam od jednej restauracji propozycję wypełnienia ankiety. Wypełniłam ją z takim zapałem. I czekałam. Ale była Wielkanoc i wszyscy wyjechali, jak myślałam, oni też (jak się później okazało, trzeba po prostu zostawić wiadomość). Czekałam cały tydzień. Zadawałam mnóstwo pytań i pisałam maile. Byłam już rozczarowana. Kiedy NAGLE......

Nie uwierzycie! OD RAZU! BEZ ŻADNEJ BIUROKRACJI! Wysłali mi Job offer! I od razu odpowiedzieli na wszystkie moje pytania. Powiedzieć, że byłam szczęśliwa – to nic nie powiedzieć. Jeszcze jeden dzień poświęciłam na wypełnienie go i jeszcze jeden, żeby zdobyć podpis pracodawcy! KONIEC! Oto szybkość. Od momentu, gdy do nich napisałam, minęło 1,5 tygodnia. Jak łatwo okazuje się znaleźć pracę!

Od razu pobiegłam złożyć ofertę. Tak oto 18-go (tak, myślę, że 18-go) kwietnia złożyłam swoje zaproszenie do pracy i zaczęłam czekać na rozmowę kwalifikacyjną.