Kiedy na pocztę przyszło powiadomienie o blogach, jak każdy dobry podróżnik otworzyłam swój notatnik i zagłębiłam się w kilkugodzinną lekturę.

A kiedy dotarłam do ostatniej strony, zamknęłam go i zrozumiałam, że nie mam nic do napisania na blogu.

Nie chodzi o to, że nic się nie wydarzyło, po prostu... jak w powiedzeniu:

„Tak, jest co wspominać z młodości, ale nie ma co opowiadać wnukom”.

I tak wyszło, że mogę opowiadać i wspominać godzinami, z zapartym tchem, jednak tak po prostu wystawić na sąd publiczny swoje przeżycia, przygody i incydenty – to trochę krępujące.

Każdy z nas zawsze zachowa tam coś takiego, co powiemy tylko najbliższym osobom, coś osobistego i prawdziwego...

Chodzi o to, że Ameryka okaże się dokładnie taka, jakiej od niej oczekujesz.

Poznałam bardzo dobrych amerykańskich przyjaciół, mocno się zakochałam, zostawiłam tam cząstkę siebie i mam nadzieję, że jeszcze przynajmniej raz tam wrócę.

Poza tym podróżowałam, gubiłam się, walczyłam z barierą językową, dziwiłam się, złościłam na niepowodzenia, pokonywałam trudności, wpadałam w głupie sytuacje, wierzyłam i rozczarowywałam się... ogólnie jak u wszystkich, prawda?

I tutaj nie ma tego, co najbardziej kojarzy mi się z Ameryką, a jedynie małe urywki i notatki, rzeczywiście, na marginesie.

A dla tych, którzy dopiero wybierają się w podróż, rada:

Wierzcie, że wszystko będzie dobrze i niczego się nie bójcie – wtedy będziecie mieli najlepsze lato w swoim studenckim życiu :)