Początkowo z chłopakami zamierzaliśmy wybrać się do małego kurortu Beach Haven. I choć mieliśmy pracować właśnie tam, w Beach Haven jest jeden duży problem: nie ma tam mieszkań do wynajęcia dla studentów. Dlatego, za radą moich nowych znajomych z korespondencji, wyruszyliśmy do Atlantic City – znanego nadmorskiego kurortu i centrum rozrywki.
Bilety do AC kupiliśmy w Port Authority Bus Terminal, u przewoźnika Greyhound. Przejazd kosztował każdego 25$, przy czym po przyjeździe można otrzymać czek w kasynie (oczywiście, jeśli masz ukończone 21 lat). Autobusy Greyhound są bardzo wygodne, a sama droga zajęła około 2 godzin.
Atlantic City
Mieszkanie
W Atlantic City musieliśmy pilnie znaleźć mieszkanie. Dzięki mojemu nowemu znajomemu, Marcelowi, który jeszcze przed naszym przyjazdem pomógł nam znaleźć dom pięć minut spacerem od oceanu, udało nam się bardzo szybko urządzić.
Początkowo okolica nie wydawała mi się zbyt spokojna, ale prawdę mówiąc, już po dniu zaczęłam patrzeć na to zupełnie innymi oczami. Największym bonusem dla mnie jest ocean. I choć udało nam się wykąpać dopiero po kilku dniach, to i tak wynagrodziło to wszystkie dni czekania w 30-stopniowym upale.
Wynajmujemy pokój w trzypiętrowym domu, na parterze którego znajduje się pizzeria Tony Boloney's, z której zawsze dobiega zapach świeżego ciasta. Razem z nami w domu mieszkają jeszcze dwie dziewczyny z Rumunii i chłopak ze Słowacji, który wydaje się pracować całymi dniami. Jedynym problemem jest kolejka do łazienki, która tworzy się rano i wieczorem.
Instagram: 1. Molo. 3. Aleja naprzeciwko naszego domu. 4. Magiczny widok po przypływie.
Praca
Studenci J1 wiedzą, że kluczowym momentem tego wyjazdu jest znalezienie pracy, która pozwoli zarobić niezłe pieniądze i znaleźć czas na odpoczynek. Ponieważ nie pojechaliśmy do Beach Haven, musieliśmy dzwonić do sponsora i wyjaśniać naszą sytuację. Dali nam coś w rodzaju odroczenia na poszukiwanie pracy. I tutaj zaczyna się najciekawsze. Nowej pracy na początku lipca okazało się nie tylko trudno, ale wręcz nierealnie znaleźć. Chodziliśmy po dużych hotelach i kasynach, kawiarniach i restauracjach, sklepach, muzeach, a nawet stacjach benzynowych.
Najczęściej słyszeliśmy to samo zdanie: "I'm not sure if we're hiring now, but you can apply online". Poważnie, nienawidziłam wszystkich tych applications, w których prawie zawsze głównym punktem jest doświadczenie pracy u amerykańskiego pracodawcy. Czasami od razu dawali nam do zrozumienia, że nasz application wyląduje w koszu na śmieci, gdy tylko go wypełnimy i zamkniemy za sobą drzwi.
Ponadto, aby móc legalnie pracować na terenie kraju, studenci J1, podobnie jak obywatele USA, muszą koniecznie otrzymać social security number, czyli numer ubezpieczenia społecznego. Z powodu tego, że trochę zwlekaliśmy z jego uzyskaniem (a można go było otrzymać tylko w urzędzie poza miastem), odmawiano nam w pół słowa przy próbie zatrudnienia.
- koniec smutnej części -
Na notatkę:
Porada #1
Zawsze rozmawiaj z menedżerem. (Menedżer to właśnie ta osoba, która może cię zatrudnić, więc o wolne stanowiska warto pytać tylko jego).
Porada #2
Wypełniaj applications, ale nie licz tylko na ten sposób.
(Jedyny application, na który otrzymaliśmy odpowiedź, rzeczywiście w ostatecznym rozrachunku pomógł nam znaleźć drugą pracę. Ale wypełniliśmy setkę takich ankiet).
Porada #3
Nawiązuj kontakty!
(Poznawaj ludzi, rozmawiaj i nie wstydź się prosić o pomoc. Nigdy wcześniej nie spotkałam tak wielu życzliwych ludzi, którzy szczerze starają się pomóc i martwią się o ciebie. Żadne 'Dziękuję' na świecie nie wystarczy, by wyrazić moją wdzięczność takim chłopakom).
To be continued...
(Śledź aktualizacje na Instagramie: vicstepanchuk)
