Czy kiedykolwiek myśleliście o wyjeździe na Alaskę? Ja nie. Do momentu, kiedy ja i moja przyjaciółka zaczęłyśmy załatwiać formalności na Work and Travel USA 2014. „Dlaczego nie?” – pomyślałyśmy. Wcześniej byłyśmy w Pittsburghu, tym razem postanowiłyśmy zbadać dzikie przestrzenie Parku Narodowego Denali.

Powiedziane – zrobione. Wizy otrzymane, walizki spakowane. Ułan-Ude - Moskwa - Rzym - Nowy Jork - Anchorage. Ponad połowa świata w trzy dni. Wielu mówi, że od początku pojechałyśmy w złym kierunku, twierdząc, że trzeba było ruszyć nie przez zachód, a przez wschód. Ale co zrobić.

Anchorage przywitało nas północnym chłodem, a Delta (linia lotnicza) nagrodziła mnie zepsutą walizką. Musiałam ją nieść w rękach, co było dość trudne, biorąc pod uwagę, że moja walizka bardziej przypominała kolorową trumnę.

Taksówka, hotel. Kapkugiak Inn. Miła dziewczyna w recepcji. 10 minut do północy, jesteśmy zmęczone, jakbyśmy przeszły pieszo pół świata. Weronika poszła szukać McDonald's, żeby kupić nam coś do jedzenia. Ja zostałam w hotelu, żeby wyjaśnić sprawę rezerwacji.

W hotelu nie mogli znaleźć naszych pieniędzy. W ogóle! Mówią, że na konto nie wpłynęły żadne pieniądze i tyle. Przeklęłam wszystko na świecie cztery razy. Jęk rozpaczy: „Co my zrobimy??”. Dziewczyna wyraźnie się zastanawiała. Po kilku minutach podjęto decyzję – zakwaterować nas na noc. Rano miał przyjść menedżer i rozwiązać nasz problem. Dobra, wciągamy ciężkie walizki na drugie piętro. Prysznic i spać.

Rano otwieram ciężkie, sklejone powieki. 8:30 AM. Czas zebrać wszystkie potwierdzenia rezerwacji, mapę, paszport i zejść na dół szukać menedżera. Wysoki chłopak w okularach przyjaźnie mnie wita. Pyta, o co chodzi. Wyjaśniam sytuację, on sprawdza ponownie i mówi: „Nie otrzymaliśmy waszych pieniędzy”. Stres robi swoje i zaczynam pociągać nosem, wycierając twarz rękawem. Widzę na twarzy menedżera sekundowe zakłopotanie. Dosłownie sekundę później ręka wyciąga się przez ladę i przyjaźnie klepie mnie po głowie. „Wszyscy jesteśmy ludźmi, co ty. Nie wyrzucimy was na ulicę, wymyślimy, co zrobić. Idź odpocznij”.

Wchodzę na górę. Weronika ma gorączkę. Tego jeszcze brakowało. Biegnę do sklepu po sok, wodę i pizzę na śniadanie. Jemy, kładziemy się spać. Aklimatyzacja potrwa jeszcze długo.

Dwa z czterech dni minęły właśnie tak – jedzenie, prysznic, łóżko. Wieczorem drugiego dnia znajduję wciśniętą w szczelinę pod drzwiami karteczkę – „Wasza płatność dotarła, nie ma się czym martwić!” i uroczy szczeniak narysowany kilkoma kreskami. No, dzięki Bogu.

Później rozmawiałam z tym samym menedżerem, zapytałam o pochodzenie nazwy hotelu. Okazało się, że wywodzi się ona z legendy o dziesięcionożnym niedźwiedziu polarnym Kapkugiaku, nie do końca zrozumiałam, co dokładnie wydarzyło się w tej legendzie, ale ogólnie na początku był bardzo zły i okrutny, ale potem zdołał stać się dobry. Uznałam to za urocze.

A teraz bardziej informacyjna część!

SOME TIPS!

Koniecznie (KONIECZNIE) rezerwujcie wszystko z wyprzedzeniem, wtedy wszystko będzie tańsze, łatwiejsze i bardziej niezawodne.

Kiedy jechałyśmy do Pittsburgha w 2013 roku, byłyśmy niedoświadczone i po prostu nie zarezerwowałyśmy hotelu po przyjeździe. W rezultacie przyjechałyśmy do Pitt o 2 w nocy i do 6 rano błąkałyśmy się po centrum, zmęczone, z obolałymi stopami i bolącymi plecami.

Jeśli pojawiają się problemy, próbujcie je rozwiązywać, nie zamykajcie się w sobie i nie wstydźcie się, jak mówił menedżer w Kapkugiaku – wszyscy jesteśmy ludźmi, co wy.

Przed przyjazdem omówcie wszystko (WSZYSTKO) z pracodawcą. Unikanie niejasności i nieporozumień jest bardzo, bardzo ważne. Plus, zaprezentujecie się jako odpowiedzialna osoba. Jednak nie trzeba być natrętnym, no, myślę, że wszyscy to rozumieją.