Nasza wielka podróż rozpoczęła się pierwszego września – z góry zdecydowaliśmy, że pojedziemy w szóstkę, zarezerwowaliśmy duży samochód w Kalifornii i wszystkie noclegi (no, prawie wszystkie), zaplanowaliśmy przemieszczanie się dzień po dniu. Jeśli macie ograniczony czas, ale chcecie odwiedzić jak najwięcej ciekawych miejsc – zróbcie tak samo. Korzystaliśmy z usług Kayak (bilety lotnicze), Airbnb (wynajem mieszkań), Turo (wynajem samochodów), Recreation.gov (wynajem kempingów w całej Ameryce), TripAdvisor (ciekawe miejsca), Couchsurfing (społeczność ludzi gotowych przyjmować gości za darmo). Sponsorem jedzenia i sprzętu turystycznego został oczywiście Walmart. Mam nadzieję, że to nie liczy się jako reklama – po prostu rada, może komuś się przyda :)

Tak więc, zwolniliśmy się z pracy pięć dni przed terminem, zrobiliśmy „wielki check-out” w domu (w końcu zespół profesjonalnych sprzątaczek był w akcji), spakowaliśmy walizki i ponownie wynajęliśmy samochód, żeby dotrzeć do Nowego Jorku.

O tej podróży mogę opowiadać bez końca, więc lepiej zostawię tylko fragmenty. I tak każdy sam zdecyduje, jak i dokąd pojedzie.

Chicago. Samolot z Nowego Jorku ląduje o 12 w nocy, a już po 30 godzinach czeka nas kolejny, do Kalifornii. Czy warto było przylecieć tylko na dobę? Zdecydowanie tak. To miasto poruszyło mnie do głębi – nigdzie nie spotkałam tak pięknych wieżowców, takich parków miejskich, tak fajnego metra. Nigdy nie mogłam sobie wyobrazić, jak można zbudować wielowarstwową metropolię. Tylko wyobraźcie sobie: dolny poziom – parking, poziom wyżej – szybkie trasy, na górze – wieżowce podpierające niebo. Wszystko tonie w zieleni, tętni życiem.

Panorama miasta z planetarium

Znany na cały świat chicagowski Bob

Jeśli zdarzy się wam być w Chicago, koniecznie idźcie do Millennium Park i przejdźcie się wzdłuż nabrzeża do planetarium, potem wróćcie i przejedźcie się statkiem po wewnętrznym kanale od Navy Pier do wieży Willis Tower. Z wody szczególnie dobrze widać „warstwy” miasta. Można też zrobić kółko metrem – cały Loop znajduje się nad ziemią, takie swoiste amerykańskie górki prosto między wieżowcami.

Linia metra wije się między domami

Kolejnym punktem trasy było Los Angeles – właśnie tam wynajęliśmy siedmioosobowy samochód i ruszyliśmy w wolne pływanie. To miasto pozostawiło w nas bardzo dziwne wrażenia. Nie zobaczycie miasta jako takiego – jest rozmazane po terytorium jak masło na chlebie, a bez samochodu poruszanie się tutaj jest całkowicie niemożliwe. Patrzenie na wieżowce po Chicago nie było interesujące – nawet nie stoją obok. Ponadto w centrum jest bardzo dużo żebraków i nawet w dużej grupie czuliśmy się bardzo niekomfortowo, spacerując. Bałam się wyciągać aparat, a i tak nie było co fotografować.

Dosłownie każda ławka w tym pozornie przytulnym parku centralnym jest zajęta przez bezdomnych

Za to jest to najlepsze miejsce, żeby spotkać się z Oceanem Spokojnym. Byliśmy na Venice Beach, nazwanej na cześć dzielnicy, gdzie można poczuć się trochę jak w Wenecji. Surferzy, palmy, ratownicy – to właśnie tak zazwyczaj wyobrażamy sobie Los Angeles. Sam ocean bardzo różni się od Atlantyku. Jest znacznie potężniejszy, nie można przegapić ani jednej fali i na pewno nie uda się z nimi walczyć.

Trochę Wenecji 200 metrów od oceanu

Ocean Spokojny w całej okazałości

Nasza podróż nie obyła się bez przygód. W Los Angeles wynajmowaliśmy mieszkanie przez Airbnb, jak wszędzie. W nocy okazało się, że właścicielka domu jest chora psychicznie... W przerażeniu słuchaliśmy jej krzyków, powtarzających się dziesiątki razy tych samych fraz. Dobrze, że wszystko skończyło się tylko zepsutym snem. Ale jak się okazało, to była tylko mniejsza z przygód...

Droga z Los Angeles do San Francisco zajęłaby nam całą dobę, więc zdecydowaliśmy, że podzielimy drogę na dwie części i przenocujemy w okolicach miasteczka Monterey. Nic nie zapowiadało nieszczęścia, ale pięć godzin za kierownicą dało o sobie znać: na jakimś zjeździe z głównej trasy, przy bardzo małej prędkości... Szczęśliwie wjechałam w zderzak samochodu przed nami.

Możecie sobie wyobrazić to uczucie? Masz wypadek pierwszy raz w życiu, na samym początku wielkiej podróży, zupełnie nie wiedząc, co będzie dalej. Przez kilka godzin po prostu wpadłam w mgłę i nie wiedziałam, co robić. Pomogli mi przyjaciele: obejrzeli samochód, porozmawiali z kierowcą poszkodowanego pickupa, wymienili dokumenty. Na jego samochodzie zostało wgniecenie na parę centymetrów, nasz zderzak lekko odszedł od karoserii i pokrył się zadrapaniami. Nic katastrofalnego się nie stało, ale ten przypadek bardzo wpłynął na całą dalszą podróż – ciągle do kogoś dzwoniliśmy, pisaliśmy maile, denerwowaliśmy się z powodu całkowitego braku zasięgu w parkach narodowych.

Czułam, że wszystkich zawiodłam, i pogodzenie się z faktem wypadku nie było łatwe. Kilka dni zajęła walka z napływającymi emocjami, ale ciągle próbowałam wrócić do podróży – w końcu szła swoim torem i nie czekała, aż poprawi mi się humor. „Za to będzie co opowiadać w domu!”, pomyślałam. Nie każdy może pochwalić się doświadczeniem pierwszej w życiu stłuczki, która wydarzyła się w Kalifornii.

Bardzo ważna rada, którą chciałabym dać wszystkim, którzy zamierzają wynająć samochód w USA: nie oszczędzajcie na ubezpieczeniu, nawet jeśli macie staż i czujecie się pewnie za kierownicą. Nieznane drogi, nietypowe przepisy ruchu drogowego, długie trasy, a nawet przyjaciele w samochodzie – wszystko to sprzyja stresowi i zmniejsza koncentrację. Wszystkie pieniądze zarobione przez lato mogłyby wyparować w jednej chwili, gdyby nie ubezpieczenie. Na nasze wielkie szczęście uszkodzenia okazały się nieznaczne i w pełni pokryło wszystkie koszty.