Tego samego dnia mieliśmy się zarejestrować w pracy, ale w Dunkin’ Donuts skutecznie nas zignorowano przy wypełnianiu dokumentów. Pierwsze nieudane spotkanie pozostawiło złe wrażenie na temat zarządzania Dunkin’. Niestety, tak właśnie było. I przez cały kolejny tydzień sprawa nie posunęła się do przodu.

Spotkaliśmy koleżankę w Dunkin’.

Mieliśmy mało pieniędzy, bo ja i mój chłopak mieliśmy łącznie tylko około 700 dolarów; dlatego staliśmy się stałymi klientami Dollar Tree i pizzy za 1 dolara w 7-Eleven.

Koniecznie weźcie około 800 dolarów na osobę, żeby wystarczyło na wszystkie wasze potrzeby.

Po około 10 dniach zaczęła się moja pierwsza zmiana w Dunkin’. Po przepracowaniu tam trzech dni miałam wrażenie, jakbym harowała miesiąc albo dłużej. A to było tylko około 32 godziny tygodniowo, finansowo wychodziło około 360 dolarów ($360 - $120 mieszkanie = $240 = nigdy nie zwrócisz kosztów programu)

W pierwszych dniach, dostając 7-10 dolarów napiwku, krzyczeliśmy i cieszyliśmy się, zbieraliśmy każdą monetę, każdego dolara i myśleliśmy: Wow!!! W tym tempie się wzbogacimy i wszystko będzie super!!!

A potem... studenci J-1 Visa pozbawili nas tych fantazji swoimi 300 dolarami napiwków, które zarabiali w jeden dzień.

Myśleliśmy, jakimi jesteśmy nieudacznikami.

Nasze oczekiwania i marzenia w ogóle nie pokrywały się z rzeczywistością.

Właśnie wtedy zaczęła się długotrwała depresja...