Her zamanki gibi en zoru başlamak. En mantıklısı da fotoğrafla başlamak. O kadar çok şart var ki, nereye gideceğimi, beni nerede doğru düzgün fotoğraflayacaklarını bilemedim. Yerel bir fotoğrafçıya gittim, kapıdan çevirdiler; merkezde bir başkasına gittim, sonuç aynı. İyi ki fotoğrafçı bir arkadaşım var. Sonunda dayak yemiş köpek gibi ona gittim, hadi dedim, çek şu fotoğrafı. Saat 10'dan 13'e kadar bu fotoğrafla uğraştık. Tahmin edebileceğiniz gibi, zorluk fotoğrafı çekmekte değil, doğru işlemede (ki, uuuups, yasak). Bu fotoğrafı kesmek yasak, Photoshop yapmak ise daha da yasak. Biz hem kestik hem de Photoshop yaptık. Kimse onu nasıl elde ettiğimizi görmüyor, siteye yükleniyor ya, en önemlisi bu. Sonra biraz dalga geçtik, beni bir avatara ya da Şirin'e benzettiler. Form doldurmak da ayrı bir dert. Her şeyi dikkatli, duyguyla ve mantıkla yapmak lazım. Şahsen benim zamanım hep birazcık eksik kalıyordu ve her şeye yeniden başlıyordum. Benim için mutluluk, Google Chrome'da her şeyin pencerelerde kayıtlı olmasıydı, sadece üzerlerine tıklamak yetiyordu.