Her zamanki gibi en zoru başlamak. En mantıklısı da fotoğrafla başlamak. O kadar çok şart var ki, nereye gideceğimi, nerede beni doğru düzgün fotoğraflayacaklarını bilemedim. Yerel bir fotoğrafçıya gittim, kapıdan çevirdiler, merkezde bir başkasına girdim, sonuç aynı. Neyse ki fotoğrafçı bir arkadaşım var. Sonunda dayak yemiş köpek gibi ona gittim, hadi dedim, çek şu fotoğrafı. Saat 10'dan 13:00'e kadar bu fotoğrafla uğraştık. Anlayacağınız, zorluk fotoğrafı çekmekte değil, doğru işlemede (ki, uuuups, yasak). Bu fotoğrafı kesmek yasak, Photoshop yapmak ise daha da yasak. Biz hem kestik hem de Photoshop yaptık. Kimse onu ne yolla elde ettiğimizi görmüyor, siteye yükleniyorsa tamamdır, en önemlisi bu. Sonra biraz dalga geçtik, beni bir avatara ya da Şirin'e benzettiler. Form doldurmak da ayrı bir dert. Her şeyi dikkatli, duyguyla ve mantıkla yapmak lazım. Şahsen benim vaktim hep bir tık eksik kalıyordu ve her şey tekrar başa dönüyordu. Benim için mutluluk, Google Chrome'da her şeyin pencerelerde kayıtlı olmasıydı, sadece üzerlerine tıklamak yetiyordu.