Küçük kasabamız bir gecede değişti.

Sokaklarda çadırlar ve tezgahlar türedi. Orada burada kaldırıma plastik sandalyeler diziliyor; hatta çöp kutuları bile ortaya çıktı, oysa onlar olmadan da her yer tertemizdi. Bu arada bir paradoks, nasıl oluyor - belli değil. Her yere pankartlar ve afişler asılmış; yerel Katolik kilisesi bile bir öğle yemeği düzenliyor ve bu vesileyle gönüllüler topluyor. Stadyumlar artık stadyum olmaktan çıktı: İçlerine eğlence parkı oyuncakları, atlıkarıncalar ve trambolinler getirip tam merkeze, şimdilik biraz dağınık bir şekilde yerleştirdiler. Aynı şey spor sahaları ve alanları için de geçerli. Şimdilik buraların hepsi boş.

Cuma'dan Pazar'a kadar Maine eyaletinin dört bir yanından insanlar, yıllık Clam Fest için küçük Yarmouth'a sığışmaya çalışacaklar. Hayal gücünüzle, geminin güvertesinin bugünden geçmişe «canlandığı» Titanic filmindeki gibi bir özel efekt yaratmaya çalışın. Bir hafta içinde tüm bunlar insanlarla dolacak ve bir anlam kazanacak.

Bir hafta içinde - hayal edebiliyor musunuz? Hazırlık seviyesi ise Quidditch Dünya Kupası finalini andırıyor.

Ülkenin dört bir yanından insanların neden küçük bir kasabaya akın edeceğinin nedenini öğrenme çabalarım başarısız oldu. Anladığım kadarıyla fuarın kendisi, alışveriş, eğlence, lezzetli yemekler ve gelenek içinmiş. Bakalım, ilginç bir röportaj olacağa benziyor.

İş yerinde ise Haziran ayından beri sadece Clam Fest konuşuluyor. Eşi benzeri görülmemiş bir yoğunluk bekleniyor ve patatesler, patatesler - sürekli dört sepette gibiler.

Eh, buena suerte para todos de nosotros.