Gece. 00:57

Avazım çıktığı kadar bağırmak, uzağa ağır bir şey fırlatmak ve birinin boynunu kırmak istiyorum!

Ama olmaz. Neden? Ne için? Rahatlar mıyım? Teoride... Ama bunu kimse görmezken yapmak lazım. Herkesin yaklaşan yolculuk yüzünden gergin olduğunu görüyorum ama benim sakin ve her şeyden emin olduğumu düşünsünler. Belki en azından bu onları sakinleştirir, yani... beni sakinleştirirdi.

Hayır, her şey iyi olacak! Buna inanıyorum! Hemen olmasa da sonra, tam istediğim gibi olacak! (:

Sabah. 10:25

Gece 2:30'da yattım, 10'da uyandım. Vova'nın, görünüşe göre 03:51'de başladıkları kayıt işlemleriyle ilgili mesajını okudum.

Roma'daki aktarmalarıyla ilgili e-posta gelmedi. Hafif bir titreme geliyor, aklıma tamamen saçma sapan düşünceler doluşuyor, midem bulanıyor ve gözlerim doluyor. Bu da ne?? Daha önce hiç böyle bir duygu yaşamamıştım, bana yabancı ve bununla ne yapacağımı bilmiyorum! Ama sanırım bunun adı Korku.

Bugün, herhangi bir saçma olay, pozitif ruh halimin incecik ipini koparabilir. Büyükannemin yaklaşan olaylar yüzünden döktüğü gözyaşları ve endişeleri beni şimdiden etkiledi, şimdi önemli olan dayanmak.

Tarih 10 Mayıs, 0:57