Հաջորդ առավոտ, երբ իջանք նախաճաշի, սոված ուսանողներս հաճելի շոկ ապրեցինք))
ԱՅՆՏԵՂ ԱՄԵՆ ԻՆՉ ԿԱՐ!!! Այնքան շատ ուտելիք, որ աչքերս չէին իմանում՝ ուր նայել)) Մենք ուզում էինք ամեն ինչ ուտել!!! (Ինչպես հասկանում եք, երբ մարդը ավտոբուսով է ճանապարհորդում, նրա հիմնական սնունդը դառնում են տարբեր թեթեւ ուտեստները, իսկ լավագույն դեպքում նա ուտում է Mcdonald's-ում տրանսֆերների ժամանակ։ Այնպես որ, այդ առավոտը երանելի էր՝ թարմ եփած անուշահոտ սուրճ, փափուկ, տաք բուլկիներ դարչինով եւ թխկու օշարակով, ձվածեղ եւ յոգուրտ՝ դաբլ չիզբուրգերներից հետո դա պարզապես շքեղություն էր))) Ինչպես իսկական ուսանողներ, մենք, բնականաբար, չմոռացանք մեզ հետ մի քանի կանաչ խնձոր էլ վերցնել։
Մենք սրտի կսկիծով էինք լքում այդ հյուրանոցը... ԱՅՆ վայրը, որտեղ մենք պետք է ապրեինք հաջորդ ամիսը, ոչ մի տասներորդ մասով, (ինչ եմ ասում!!!), հարյուրերորդ մասով անգամ նման չէր Holiday Inn-ին։ Ընդունարանի հոգատար աղջիկը դեռ երեկ զանգահարել էր մեր գործատուին եւ ուրախացրել նրան այն լուրով, որ ինչ-որ ռուս ուսանողներ սպասում են! թե երբ եք նրանց տանելու աշխատանքի...
Եվ ահա մենք արդեն գլորվում ենք ինչ-որ կնոջ հետ (ում աչքերը պարզապես դուրս էին թռչում ակնակապիճներից, այնքան դուրս պրծած էին) դեպի Mcdonald's-ի գլխավոր գրասենյակ...
Վճարում ենք դեպոզիտ համազգեստի համար... Վճարում ենք դեպոզիտ անկողնային սպիտակեղենի համար (եթե տեսնեիք այն՝ սավանը, բարձի երեսը պարզապես սարսափելի էին! Լավ է, որ Ռուսաստանից ինձ հետ թռել էր իմ սեփական սպիտակեղենի հավաքածուն! ՄԱՄԱ, ՇՆՈՐՀԱԿԱԼՈՒԹՅՈՒՆ, ՈՐ ՀԱՄՈԶԵՑԻՐ ՎԵՐՑՆԵԼ!)
ԱՅՍՏԵՂ ՀԱՐԿԱՎՈՐ Է ԿԱՏԱՐԵԼ ԱՌԱՋԻՆ ՔՆԱՐԱԿԱՆ ՇԵՂՈՒՄԸ
Բանն այն է, որ մեր քաղաքից, նույն քաղաք, նույն կազմակերպությանը օգտագործման համար ուղարկվել էր մի տղա (այսուհետ համեստորեն անվանվող՝ Անդրյուշա, Անդր, Անդրեյ) եւ 22-23 տարեկան մի աղջիկ՝ Աննա։ Այնպես որ... առաջին հերթին մենք նրանից հարցրինք, թե որտեղ են աշխատում Անդրեյը եւ Աննան... Պարզվեց՝ հարեւան քաղաքում!
Ընդհանրապես Ալաբամայում բոլոր քաղաքները փոքր են.... Մեկից մյուսը մոտ 20 րոպեի ճանապարհ է... Հետագայում մենք հասանք այն քաղաքը, որտեղ ապրում էին մեր հայրենակիցները՝ Bay Minette.... Ճիշտ է, հնչեղ է հնչում???))
Այսպիսով... Ստորագրելով ամեն անհրաժեշտ բան՝ մեզ տարան մեր ապարտամենտներ!!!
Բարձրագոչ ասված է... Փորձեմ նորից.... Այսպիսով... ստորագրելով այն ամբողջ հիմարությունը, որը մեզ հրամցրել էին, մենք սեղմվելով մեքենայի մեջ՝ գնացինք զննելու մեր սենյակները...
Դա մի բակ էր, որտեղ տները տեղակայված էին շրջանաձեւ... Մտնելով բնակարան՝ մենք տեսանք ճկված բազմոց՝ ցրված իրերով, պլաստիկե! սեղան, ճոճվող աթոռ, բուխարի—այս ամենը հյուրասենյակում էր! Օ՜, այո!! Այնտեղ կային նաեւ թայլանդցի տղա եւ աղջիկ։ Նրանք ինչ-որ բանի մասին արագ խոսում էին։ Բնակարանում կար յուրահատուկ հոտ՝ թայլանդական համեմունքներ եւ «տապակած ուտիճներ»)) Մենք անցանք մեր սենյակ (ընդհանուր առմամբ երկուսն էին) եւ հայտնաբերեցինք հատակին դրված երեք ներքնակ, եւ...... ՎԵՐՋ! Սա այն ամենն էր, ինչ կար մեր սենյակում։ Մենեջեր-մորաքույրը, որը մեզ բերել էր այստեղ, կանգնած էր կողքին եւ քաղցր ժպտում էր, ընդ որում՝ չհասկանալով... Նա սպասում էր այլ արձագանքի՝ դե, օրինակ... հիացական գոռոցներ, երախտագիտություն հրաշալի ապարտամենտների համար.... Բայց... ձախողում... Ռուս ուսանողուհիները (դրա փոխարեն, նայի՛ր, ինչպիսի լկտիություն!!!) խստորեն հետաքրքրվեցին, թե ինչպես կարելի է ապրել այս.... այս.... ես չգիտեմ.. լավ, դե... սենյակում... Դռները չեն փակվում, զուգարանը չի ողողվում, լոգարանը կարծես 1000 տարի ոչ ոք չի լողացել՝ ժանգոտված է որոշ տեղերում եւ ամբողջությամբ ծածկված ուրիշի մազերով։ Իսկ ընդհանրապես??? Մեզ պետք չեն այդպիսի անկարգ հարեւաններ!! Ե՞րբ եք ասում՝ նրանք տեղափոխվում են???? Վաղո՞ւց?? Հիանալի.... Ահա.. մեզ համազգեստ է պետք աշխատանքի համար? Հիանալի.... Դուք մեզ սիրալիր կտանե՞ք խանութ? Հիանալի.... Դե, գնացինք!!!
Օ՜, այո.. Վերջում լուռ թայլանդցիները մեզանից ստացան խիստ հրահանգ՝ մեր ժամանմանը ամեն ինչ փայլեցնել մինչեւ վերջ։
Ընդհանուր առմամբ, խանութ նա մեզ տարավ, բայց տուն հասնելը առաջարկեց ինքնուրույն... Դե, այսպես! Ի՞նչ կա դրանում։ Իհարկե!!! Միայն թե մենք այն ժամանակ չգիտեինք, որ Ալաբամայում հասարակական տրանսպորտ ընդհանրապես չկա.. ՈՉ ՄԻ ԵՐԹՈՒՂԱՅԻՆ ԱՎՏՈԲՈՒՍ! ԱՎԵԼԻՆ, ՏԱՔՍԻ ՊԱՏՎԻՐԵԼԸ—ԱՆԻՐԱԿԱՆ Է! ՏԱՔՍԻ ԿԱՐԵԼԻ Է ՊԱՏՎԻՐԵԼ ՄԻԱՅՆ ՄԵԿ ԱՅԼ ՔԱՂԱՔԻՑ (ԻՆՉԸ ՁԵԶ ԹԱՆԿ ԿՆՍՏԻ) ԿԱՄ ՊԱՏՎԻՐԵՔ ԱՄԲՈՂՋԱԿԱՆ SHUTTLE BUS (ՈՐԸ ՁԵԶ ԿԱՐԺԵՆԱ ՏԱՔՍԻԻ ՈՒՂԻՂ ԿԵՍԸ)
Հիմա մի փոքր ամերիկացի երիտասարդների մասին.... Նրանց մշակույթը... սովորույթները.. ավանդույթները
Պատկերացրեք... Շոգ... Թվում է, թե դու ներսից հալվում ես... Ճանապարհի եզրը.. Երեք ռուս աղջիկներ քայլում են ծանր պայուսակներով.... Մեքենաների հոսք, որտեղ յուրաքանչյուր 1! վարորդը նայում է քեզ, իսկ յուրաքանչյուր երկրորդը ազդանշան է տալիս... Նույնիսկ եղել են ինչ-որ անչափահասներ, որոնք բացելով պատուհանը՝ ցույց տվեցին մեզ իրենց (ներողություն) հինգերորդ կետը.... Դա սարսափելի էր... Ամերիկացիներից նման կոպտություն, որոնց բոլորը փառաբանում են որպես ԱՄԵՆԱԲԱՐԵՍԻՐՏ ԱԶԳ, ես դեռ չէի տեսել...
Օրը ավարտվեց լողավազանում լողալով.... Հաջորդ օրը մեզ սպասում էր մեծ փորձություն....
